itiraf Ekim 28, 2010

İtiraf ediyorum sevgili wordpress… evet aylardır sayfalarına uğramamamın bir sebebi var, evet laptopum bile unutmuş adresini bana soruyor utanmadan, evet biliyorum tek bir kelime bile yazmadım ne zamandır…

İtiraf ediyorum sevgili wordpress, seni eski sevgilimle aldatıyorum. Eski sevgilim, canım defterim kalemim, vazgeçemiyorum. Ne yaparsın bazen insan geçmişi özlüyor, geriye dönmeden olmuyor. Affet beni, senin bu dijitalliğin, klavyeyle birden varoluşun beni baştan çıkarsa da, tutkuyla içim yaksa da eski sevgilim sanki ait olduğum yer, bilindik sıcak bir yuva… sense tutkularımın…

Ah evet ah, itiraf ediyorum…

kara sinekler vızıldarken Ağustos 5, 2010

az evvel garip, küçük bir kara sineğin odamdaki tek ışık kaynağına, gece lambama hızla yanaşmasına ve dokunma gafletinde bulunup kıçını kıpkırmızı yakmasına tanık oldum.

sinek sırtüstü yatmış acılar içinde kıvranırken bu kadar işkence çekmesine dayanamadım, notluktan bir kağıt çekip üzerine bastırmak suretiyle “cırrık” sesini duyup kağıdı kaldırdım. kanlara bürünmüş parça parça vücudu not kağıdımdaydı.

Günlük ALıntıları Temmuz 29, 2010

Yazmıyorduk ama yaşıyorduk elbet, bak ne diyor günlük sayfaları;

28 Mayıs Cuma 2010

Bu kafa karışıklığıağır gelir Karamürsel’e ama gitmek gerekiyor işte. Yüreğimi salarım belki küçük bir dereye.

30 Mayıs Pazar 2010

Her şey bittikten, içimdekiler tükendikten iki yıl sonra…. iki yıl sonra yeniden düşünmek, özlemek.

31 Mayıs Cumartesi 2010

Aman yanıma keklik,

Kastın canıma keklik,

Al kınalı parmakları

Batır kanıma keklik…

Bu türküye bile içleir mi insan? İçlenirmiş. Ah bu içimdeki sanatçı yanım, ne çektiysem senden çektim. Başka hiçbir şeyden değil. Peki ne olacak benim halim? Nasıl boşaltacağım bu enerjiyi, nasıl anlatacağım bu kimsede olmadığı sandığım duyguları? Ya kimse anlamzsa… yalnız başıma taşıyamıyorum artık, biri anlasa.

3 Haziran Perşembe 2010

Hayat garip, evim güzel…

Ah çay karam, gönül yaram nerdesin?

Nerde olsan kimle olsan benlesin.

“Çay karası gözlerin” ne güzel benzetmedir. Böyle sevsek birbirimizi…

Bugün en çok Erman Çağlar’ın “tül perde yıkamak batıl inançtır, hurafedir” lafına güldüm. Sonra kalkıp bir taze fasulye, pilav yaptım ki efsane!

Bu Aşk-ı Memnut düzenli, uzum uzun izleyince çok sıkıcı. En güzeli yurtta kızlar heyecanla izlerken gidip bir sürü “ne oldu, kim ne dedi” sorularıyla onları deli edip ilk reklam arasında kaçmak. Hakkında geyik yapabilecek bilgiye sahip olmak yeterli.

Gazete okuyalım, hem de Bir Gün okuyalım. Günde bir kere, iyi geliyor.

Ben galiba biraz yalnızım bu aralar.

4 Haziran Cuma 2010

“Life is a miracle” demiş Emir Kusturica, çok güzel demiş.

Sınava çalışmak için Fatih Özgüven’in dersinde aldığım notlara bakmaya başladım da şöyle bir şey yazmışım “Guns” filmi sonrası;

“Bir sürü eşyaya sahip olmak özgürlüğümüzü kısıtlar. Aslında düşüncelerini kısıtlıyor, oturup düşünecek bir ‘boşluk’ yaratmıyor eşyalar. Hep ilgilenilecek edecek, yapacak uğraşacak şeyler var evde.”

Üzüldüm la bunu okuyunca. Tamam bizim ev de çok eşyayla dolu değil ama pek minimal olduğunu da söyleyemem. Ve evet ben evde sürekli meşgulum. Karamürsel’den döndüğümden beri ev dışında hiçbir şeyle uğraşmadım. Aman Tanrım! Korkuyorum halimden ama seviyorum evle uğraşmayı., böyle rahatım mutluyum. Başka türlüsü de yine beter olabilirdi. Of kafam karıştı. Bu konuyu zihnim daha açık ve sakinken ele alayım en iyisi.

6 Haziran Pazar 2010

Bugün yağmurlu bir pazar, yarın güneşli bir pazartesi olsun da içimdeki hüzün buharlaşsın uçsun. Yoksa böyle yağmurla büyüyor da büyüyor.

Bir sarhoş olmam eksikti,              körkütük sarhoş.

Swing

17 Haziran Perşembe 2010

Evde oturmaktan ve kitap okumaktan beynim uyuştu. Seviyorum bu sarhoşluğu. Zevk alıyorum ama tehlikeli olmaya başlıyor sanki. Evde oturdukça oturasım geliyor, dışarı çıkmaktan insan görmekten ürker oldum. Aylin Aslım’ın şarkısını hep severdim ama kendimi hiç bu kadar yakın hissetmemiştim;

Kaç gündür evdeyim kimseleri görmedim
Dedim kızım böyle olmaz bi hava almak lazım
Görüştüğüm tek insan bakkal çırağı ihsan
Dedi abla böyle olmaz bari çık dolaş biraz
Beyoğluna çıktım çıktım da n’oldu
Ortalık mahşer yeri cihangir pazar yeri
Beyoğlunda gezdim gezdim de n’oldu
İstiklal insan seli beyoğlu kimin oğlu
Yürümek çok zor oldu caddeler erkek dolu
Bu saatte kızlar nerde mecburen evlerinde
Tanıdık bikaç kişi iki üç beş konuştuk
Sarhoş muhabbeti onlar devam etti
Beyoğluna çıktım çıktım da n’oldu
Ortalık mahşer yeri cihangir pazar yeri
Beyoğlunda gezdim gezdim de n’oldu
İstiklal insan seli beyoğlu kimin oğlu
Kimseye çaktırmadan fazla oyalanmadan
Mümkünse kestirmeden eve dönmek lazım
Kimseye bulaşmadan ortalık karışmadan
Mümkünse görünmeden eve dönmek lazım
Hiçkimseye görünmeden eve dönmek lazım

Evet, hadi Beyoğlu’na çıkayım ama çıkıp da ne olacak? Bilmem. Sırf çıkmış olmak için de çıkılmaz ki. Yok öyle sergi göresim, sinemaya gidesim, kalabalık içinde kaybolup sıcakta eriyesim. Evde kitapların, satırların arasında kaybolmuş iyiyim. Ama ister istemez korkuyor insan.

Bir de sinir bozucu olarak o deli dolu yazmak hissi en yoğun okuma anında gelmiyor mu? O an öyle kaptırmış oluyorum ki kitabı bırakamıyorum. Ama kendi içmdeki kelimeler de fena kaptırıyor, kalkıp yazmaya çalışsam kaçarlar diye de korkuyorum bir yandan. Karar verememenin heyecanıyla daha da hızlı okuyorum okuyorum sonra da sızıp uykuya dalıyorum. Uyanınca acıkmış oluyorum ilginç bir şekilde. Bir şeyler atıştırıp yeniden okumaya başlıyorum ve hep aynı şeyler… Yazmaya da sıra gelir herhalde.

16 Temmuz Cuma 2010

Hatayı yine özümde, ta çocukluktan kalma o kötü sarmaşıklar arasında arayınca daha rahat çözüyorum dünyayı. Diyorum ki; “yine sırf kendi pencerenden bakmışsın dünyaya, kendi komplekslerin yüzünden suçlamışsın dostlarını.” Rahatlıyorum elbet ama hiç üzülmüyor, incinmiyor da değilim. Biraz nazlatılmak istiyorum, her şeyi kendi kendime çözmeden, özeleştiri vermeden önce biri beni fark etsin, anlasın, destek olsun istiyorum. Belki bir gün olur, belki de ben vazgeçerim.

…..

HERKES KENDİ DERDİNDE Haziran 22, 2010

Geçen gün arkadaşımla sohbet ederken birbirimize en son ne zaman ağladığımızı sorduk. Sahi en son ne zaman ağlamıştım ben? Aslında çok da uzak değil, daha 20 gün önce Kocaeli’den İstanbul’a dönerken gördüklerime dayanamamış ve uzun uzun ağlamıştım.

Otobüs İstanbul’a yeni girmişti, henüz sabahtı ve daha İstanbul’a girer girmez işe gitme trafiği her yanımızı sarmıştı. Ben de biraz harçlık ve yemek kartı uğruna okulda görevli öğrenci olarak çalıştığım işime yetişmek için yollardaydım zaten. Cam kenarında iyice cama yapışmış dışarı bakarken elinde “Açım, acil iş arıyorum” yazılı büyük kartonuyla bir umutla arabalara bakan bir adam fark ettim. O sıcakta üstünde ağır bir ceketle bekliyordu, kim bilir belki dışarı çıkacak tek kıyafeti oydu. Açtı ve para dilenmiyordu, açtı ve ekmek istemiyordu, sadaka değildi derdi, açtı ve iş arıyordu. En doğal hakkını, çalışma hakkını istiyordu. Devletten, devlete bağlı kurumlardan umudunu kesmiş olacak ki lüks arabalarında tek başlarına trafiği işgal eden kocaman(?) adamlardan iş istiyordu, çalışıp para kazanabileceği, para kazanıp karnını doyurabileceği bir iş. Öyle bu güneşli günlerde Bodrum’a gidebilmek için falan da değil. Oysa güzel olurdu o ceketinden biraz kurtulsa, azıcık denizde yüzse. Dayanamadım bu sahneye, Karagüneş de kulağımdaki müzikte “Bu kapitalist sistemde herkes kendi derdinde” diye çınlıyorken koyverdim kendimi yanımdaki kızın bakışlarına aldırmadan. Ne yapabilirdim ki başka, elimden gelmeyen gözümden geldi.

Arkadaşıma bunları anlatırken geçen sene yine İstanbul’daki devlet hastanelerinden birinde yaşadıklarım da aklıma geldi. Çok kötü hastaydım, ateşten ve ağrıdan ayakta duracak halim yoktu ama sıramı kaçırmamak için polikliniğin önünde dikilmek zorundaydım. Herkes benimle benzer haldeydi ve beklemekten sabrımız tükenmişti. Kapı açılıp da görevli adam numaraları saymak için kapıdan burnunu uzattığında hepimiz hevesle birbirimizin üstüne çullanıyorduk. O sırada şanslı olarak muayene sırası gelmiş ve muayeneden çıkmış biri aramıza karıştı. Çok da şanslı değildi ki; “Kardeşlerim, ilaç masraflarım 37 lira tutuyor. Hiçbir sağlık güvencem yok, lütfen biraz yardım edin” diye gözümüzün içine bakmaya başladı. Yanında hastası perişan haldeydi, kendiyse ondan perişan. Ezile büzüle, utana sıkıla lafını bir kez daha tekrarladı; “Lütfen, ilaçlarımızı almamıza yardım edin”. Kimse bir şey demedi, diyemedi. Görevli adam kapıdan burnunu uzattığında bu kez benim numaramı söyledi de onun içimi sızlatan bakışlarından kaçabildim.

Başbakan Tayyip Erdoğan “Herkes 12 milyon işsizi konuşuyor ama kimsenin çalışanlardan bahsettiği yok” diyor içi rahat, karnı tok. Evet 12 milyon işsizi dilimizden düşürmüyoruz, düşüremiyoruz çünkü komşumuz aç yatarken tok yatmak helal değil, çünkü onlar sokaklarda, her yerde resmen sürünmekte. Çok ısrar ediyorsa çalışanlardan da söz edelim elbet, onlar ne halde biliyor musunuz sayın Erdoğan? Onlar sağlık güvencesi olmadan çalışmakta, ilaç alamamakta, onlar en fazla kiralarını ödeyebilmekte ama doğalgazlarını açamadıklarından evlerinde üşümekte, çalışanlar Zonguldak’ta maden ocağında can vermekte. Şimdi gönlünüz oldu mu?

. Mart 17, 2010

Bugün öldüm.

Yarın yeniden doğar mıyım acaba?

DERS NOTLARI Mart 13, 2010

9 Şubat 2010 – Hazır Görüntü

“Dayanamıyorum içimde bir şeyler patlıyor ama elimden hiçbir şey gelmiyor. Beklemek zorundayım, korku ve şüpheyle beklemek… İşkencelerin en büyüğü belki de. Nasıl geçecek? Peki ya sonucu öğrenince, ya doğruysa olursa… O işkenceye nasıl dayanırım peki?

Ve sen nerelerdesin ey hayırsız. Şimdi seni arasam, nerde olduğunu ne yaptığını sorsam, birbirimizin nerde ne yaptığını bilmek zorunda değiliz, dersin. Sonuçta sokakta elini de sırf başkalarından gördüğüm için tutmuyor muyum?”

Guy Debord- Gösteri Toplumu

-          Gösteri imajlar toplamı değil, kişiler arasında var olan ve imajların dolayımın geçen bir toplumsal ilişkidir.

-          Gösteri “Görünen şey iyidir, iyi olan şey görünür” der.

-          Gösteride dünyanın bir kısmı kendisini dünya karşısında temsil eder ve bu kısım dünyadan üstündür. Gösteri bu ayrılığın ortak dilinden başka bir şey değildir. İzleyicileri birbirine bağlayan şey bizzat kendi tecritlerini sürdüren merkezde kurulan geridönüşsüz bir ilişkidir.gösteri ayrı olanı birleştirir ama “ayrı olarak” birleştirir.

18 Şubat 2010-Sinema ve Diğer Sanatlar

Abstract Expressionism (Soyut Dışavurumculuk)

“Figürden bıktım” diyen ilk sanatçılar; Malevich, Kandinski, Mondrian.

Malevich sadeliği mistik bir arayışa dayandırıyor. Belki de bir “öz”e varmaya uğraşıyor.

Rodchenko !!! (konstrüktüvist)

Aura

Arshile Gorky New York’ta yaşayan ermeni bir sanatçı. Annesiyle birlikte tehcir zamanı kaçışı ve annesinin yolda ölümü hayatında çok önemli bir yer tutuyor. “Mother” resmi epey ünlü. Miro’dan çok etkilenmiştir. Ama Miro’dan farkı daha bulanık olması…

İçimdeki Miro…

Dekoon

Jackson Pollock

“Dersin ikinci saati de geçti, artık son saatteyiz. Hiç araya da çıkmadım, mühim değil içmek istemiyorum. Ama sanırım artık dersten sıkılmaya başlamamın vakti geldi. İlginçtir bugün çok iyi dayandım. Hiç sıkılmadım ve aslında hala sıkılmamaktayım ama biraz daha ses, ışık, enerji istiyorum. Konuştuklarımız baktıklarımız monotonlaştı. Abstrakt ekspresyonizm anlatıyor Fatih Özgüven. Güzel gidiyor, seviyorum farklı ressamlar tanımayı. Ama birden çok yığılıyor bilgiler. Neyse şimdi film koydu, ışıklar kapandı, izleyelim bakalım.”

Kısa Film Yapımı

“Şimdi de Oğuz Hoca’nın dersindeyim. Onun daha iki saati bile bitmedi ama sıkıldım. Sebebi ders değil, bu ders Fatih Hoca’nınkine kıyasla elbette daha keyifli ama bugünlük şu rahatsız yerlerde oturup ders dinleme sınırımı doldurdum bence. Artık çıkmak istiyorum ama iki saat de kütüphane mesaim var. …… Of Derya kurma Derya!”

19 Şubat 2010- Sinematografi

“Aslında görmeyi öğrenmek!”

16 kareden 24 kareye geçiş sese yer açmak için oluyor, o zaman oluyor işte. Çok oluyor baya eskiJ

Slow Motion’la izlediğimiz şeyi daha büyük algılarız. Filleri de ağır hareket ediyor zannediyoruz ya biz, aslında onlar çok çevik hayvanlar. Dramatik etki.

16 kare çekilmiş eski filmleri mesela Charlie Chaplin filmlerini şimdi 24 kare hızda izlediğimiz için çok daha farklı bir algı oluşuyor, dolayısıyla bu durum sinema dilinde komik yaratabilecek bir teknik olarak yer alıyor ama aslında böyle bir tarihi var.

23 Şubat 2010 – Hazır Görüntü

“Ne dersi ne ödevi ya, ben dışarı çıkıp kendimi yerlere atmak, bağırıp çağırmak istiyorum. Sonra sıcak yurduma gidip yorgan içine gömülüp uyumak. Of, hayali bile ne güzel. Şu an istediğim tek şey bu gerçekten sanırım. Ondan nefret ediyorum, gitsin havuzuna buluşmak istemiyorum ben de. Amaaan.. başladı bu adam yine anlatmaya. Ders anlatmasın bu adam ya, öyle baksın datlı datlı, az muhabbet etsin yeter. Neyse, ders dinlemek lazım tabi.”

Semiology

Excel dosyası var, videoları taglayacaz!

Camera movement, color, lighting, focal length, dof pof kof ditıns mistıns kalitesi şusu busu…

What’s going on?

26 Şubat 2010-Sinematografi

Lighting for motion Picture : “Ne kadar ilgileniyorum? Aslında şu okula başladığımdan beri ne ışık ne de kamera çok ilgilendirmedi beni. Gerçi ilgilendirmedi demek de fazla vefasızca oldu. Hele kamera, bu oyuncak beni her zaman çok heyecanlandırdı. Her ıncık cıncık küçük parçasını tanımak istiyorum ama çok uğraşmıyorum. Çünkü korkularım var bir de dokunulmayan yanlarım. Ama şu ışık mevzuu. Bir tanecik sahne için niye bu kadar ışık kuruyoruz? Ordan bir 500lük buradan bir tungsten yok difüzyon yok zenci, of ne karmaşa. Ama görüntüyü görüntü yapan da o işte. Saygım sonsuz, hadi ilgim de var diyelim de beceremiyorum. Olmuyor işte. Ama böyle yaparsam hiç anlamayacağım. Bari keseyim de hocayı dinleyeyim yahu. Hem iyi anlatıyor bu adam, çok da seviyorum.”

Wavelength

Frequency bla bla bla….

2 Mart 2010- Hazır Görüntü

“Mart’a da geldik aslında, daha fazla kararmasa şu havalar, yağmasa yağmur.”

The video diary of Ricardo Lopez : Björk hayranı bir eleman 12 ay boyunca kendini çekiyor. Toplamda 16 saatlik bir footage var. Adamın biri de almış bunları kurgulamış. Eleman sonunda silahı sokuyor ağza intihar ediyor ama PekoCan izletmedi sonunu. Etik değilmiş, peki ya sentetik estetik??

9 Mart 2010-Hazır Görüntü

Bir gün belki hayatta geçmişteki günlerden

Bir teselli ararsın bak o zaman resmime

Resmim teselli olur yüreğine, can verir nefesine.

Benim ruhsuz ve cansız resmim yeter seni

yaşatmaya.

Çünkü ben ölsem bile sevgim takılır kalır bir dala bu dünyada.

Seni özledim, yanında olmak isterim. Bu dersler okullar ve insanlar başımı döndürüyor.

Oysa sadece bir kitabın satırlarında kaybolmak isterdim. Neden bu sistemde barınamıyoruz

senle biz.

Neden bu sistem barınamıyor bizde.

Mutluyum aslında bu durumdan, sindiremiyorum sonuçta. Ama bizim de yaşayacak, mutlu olacak bir yerimiz yok mu şu koca dünyada? Senle ben gitsek buralardan… gülebilir miydi yüzümüz uzaklarda?

Bir bebeğimiz olabilir miydi mesela?       sorgusuz sualsiz   yok olmaz “devrim” diye çağırmayalım bebeğimizi. Yıllardır koca güruhların yapamadığını o güzelim büyük sorumluluğu minicik bebeğime yükleyemem. Hem acıtıyor artık devrim lafı, ağlatıyor. Hüzünlendirmesin bizim bebeğimiz,

sevgi sevinç ve umut dolu olsun.

Umudumuz olsun.

Düşünsene hep gülse gözleri pırıl pırıl baksa.         Bulutlanmasın senin gözlerin de.

Bazen öfkeleniyorsun ya hani, ya da                                                                                 endişeleniyorsun bilemiyorum.

Ayırt edemiyorum.

Korkuyorum o zamanlarda üzülüyorum. Ama en çok da bana öfkelenince kendimi çaresiz kimsesiz bir tutsak gibi hissediyorum eline mahkum. İncitme beni sevgilim, ben zaten tüm kırılganlığım ve çıplaklığımla karşındayım.

Her şeyimle seninim, hor görme beni. Sev beni öyle sev öyle yücelt ki sığmayayım bu dünyaya. Sen içime bile sığmıyorsun ya hani gözlerimden taşıyorsun. Bazen nefes almakta zorlanıyorum ama ne zaman derin bir…..

yeni derdim … Mart 4, 2010

Sen dünya dertleriyle dolu şu hayatımda

Yeni bir dertten başka bir şey değilsin.

Hayal ettiğim gibi olmadı, ayaklarım kesilmedi yerden,

Her şeyi unutuvermedim birden.

Tam da tahmin ettiğim gibi oldu,

Hayatıma dert, içime sıkıntı oldun.

Ama yine de tadına doyulmuyor sevgili, sakın gitme hayatımdan.

Hatta biraz daha sokul yanıma, ne olur tut şu elimden de azcık ısınayım.

Belki bulutlara yaklaşmak bana da yaraşır.

SEN YOKKEN Şubat 2, 2010

Şimdi sen yoksun ya yanımda ne kadar yazsam kelimeler yetmiyor sensizliğime. Bütün şehir üstüme üstüme yürüyor. İçimde derin bir sıkıntı var ama bir yandan da kıpır kıpırım, duramıyorum yerimde. Yollarına bakıyorum hevesle. Sanki zıplasam, haykırsam, yollara sövsem zaman kısalacak da hemen geleceksin. Bir de hep anlatasım var, her şeyi. Sanki bu zamana kadar her şeyi sana anlatmak için yaşadım. Sana aşık olabilmek içindi ömrümün tüm çilesi. Aşık olabilir miyim sana sevgilim? Arkadaşım, yoldaşım candan dostum olur musun benim? Becerebilir miyiz bir arada olmayı?

Kar yağıyor İstanbul’da, Ankara da soğuktur şimdi. Üşüyor musun? Benim odam sıcacık, Cem Karaca dinliyorum bir de. İşçi Marşı’nı söylüyor şimdi. Ne güzel bir hareketlenme başladı değil mi? Tekel işçileri yanıbaşında, onlar da üşüyordur. Bugün Marmaray İşçileri de sloganlarıyla inletti İstiklal’i. Herkes greve yürüyor, sesimizi duyarlar mı? Duymazlar elbet, onların dünyası ayrı bizimki ayrı, sesler ulaşmıyor. Ama bizim derdimiz de kendimizi birilerine duyurabilmek değil, kendimiz olabilmek birbirimizle olabilmek.

Olacak canım olacak, güzel günler olacak. Kendimize, birbirimize, sevdiklerimize ve yurttaşlarımıza da güneş doğacak. Eriyecek bu karlar da elbet, ah sen bi gelsen. Kavgam şimdi aşka, sana. Sanırım tam da bu yüzden devrime. Deviriyorum her şeyi, yıkıp yıkıp yeniden kuruyorum. Sen de yanımda olur musun? Yeniden kurduğum bu dünyamda bir tuğlayı da benle birlikte kaldırır mısın?

Benim içim senin yanında olma, elini tutma umuduyla dolu. Endişe etmiyorum hiçbir şeyden, hayat getirecek gerekenleri biliyorum. Sadece o getirdiklerini yaşama kararlılığıyla yürüyorum, yolumda sen var mısın, gözyaşı var mı bilmem? Bekliyorum sadece, yaşıyorum.

Bir de seni çok özlüyorum.

AŞK YOKTUR AN VARDIR Şubat 2, 2010

Çok bilirmişim gibi “aşk üzerine” diye bir başlığım var bir de bu blogta. Benim neyime aşk üzerine kelam etmek. Aşık olunca insan aşkı tanır bilir sanmıştım ama yanılmışım. Oysa bir keresinde kendimden vazgeçercesine sevdiğimde aşkın ne demek olduğunu çok iyi bildiğimi ve bunu herkesin anlayamayacağını düşünmüştüm. Aşk…onu öyle delicesine sevmek demekti, gece onu düşünerek uykuya dalmak, sabah adını sayıklayarak uyanmak, onu görünce kalbinin ağzının içine kadar çıktığını hissetmek. Aşk bu değil demeyeceğim şimdi. O kadar ileri gidemem. Zaten sıkıntım da şu “aşk” denen mereti tanımlayamamak, budur veya bu değildir diyememek. Gerçi bu herkesin sıkıntısı değil mi? Bütün filozoflar, bilim adamları sadece bunu anlamaya çalışıyorlar gibi geliyor bana. Bu yüzden devrim de birbirini çok isteyen iki insanın sevişebilmesinden başka bir şey değil belki de.

Aşkın öyle tek bir tanımı, açıklaması yok ağbiler ablalar, can kardeşler. Bu bilinmeyen bir şey değil de ben kendi hayatımda birebir gördüm anladım da emin olun diye sizle de paylaşayım istedim. Bazen tek bir dakikadır aşk, bazen sadece sevişmektir, bazen dokunamadan hatta göremeden ömürlük sevmektir. Aşk aranmaz bulunmaz, kendisinden emin olunmaz, tanımlanmaz, kalbe sığmaz, avcundan taşmaz… aşk sadece yaşanır. Yüreğini açarsın bakarsın, yaşarsın ve hissedersin sonunda. Bazen çeker gider, bazen yapışır kalır seninle. Hep o seni yönlendirir sanırsın ama sen de onu yönlendirebilirsin bir erkeğe bir kadına, bir kuşa ya da toprağa, belki kendine.

Bak yine durdum da tanım yaptım bir sürü değil mi? Bu yazıya başlamak da hala devam etmek de hatadır, şimdi gözünü kapa, aşık ol. Bu kadar basit. Çok şey umma hayattan, çünkü o senin umabileceğinden daha uçsuz bucaksız bir güzelliğe sahip. Aşk da aynen öyle, bir şey bekleme ondan.

KİMSESİZ KELİME Şubat 2, 2010

Adamın biri bir gün yolda giderken bir kelime görmüş. Almış eline, evirmiş çevirmiş ama neye benzeteceğini bilememiş. Yine de bir cümle içinde kullanmayı çok istemiş. Fakat yanlış yapmak istemiyormuş. Önce mahallenin muhtarına gitmiş, “bırak” demiş muhtar, “lanetli o laf, yıllardır kullanmıyoruz”. Adam daha da hırslanmış, muhtara gıcıkmış zaten, onun dediğinin tersini yapmak için danışmış ona. Muhtar istemediyse kesin bir güzellik var bu kelimede, diye düşünmüş. Çıkmış sokaklarda yürümeye başlamış.

Önce uzun ve dik bir bayır çıkmış. Bayırın iki yanındaki yüksek duvarlardan sardunyalar, ortancalar sarkıyormuş. Adam onlara bakakalmış öyle, çiçekler öyle güzel kokuyormuş ki bir de burnunu uzatmadan edememiş. Burnunun iki kanadını da kocaman açıp upuzuuun uzatmış burnunu. İçine çekmiş çekmiş ama kokuyu alamamış. Burnunu geri çekince bakmış ki koku bütün sokağı sarıyor, yine koklamış çiçeği kokmuyor ama sokak buram buram çiçek kokuyormuş, insanlar çiçek sarhoşluğuna yakalanıyormuş. Adam düşünmüş, çiçeğe sadece burnuyla değil bütün vücuduyla yaklaşması gerektiğini anlamış. Bir insan aklıyla yüreğiyle sevdi mi vücudunu niye esirgesin diye bir laf hatırlamış bir romandan. Ortancalardan birine yaklaşmış yaklaşmış, gözü sardunyaya takılı kalmış ki ortanca onu “hüüp” diye içine çekivermiş.

Adam kendini birden çok ağır çiçek kokularının olduğu her yanı mor renkte yepyeni bir sokakta bulmuş. Sokak da değil, bir tuhafmış orası, sadece merdivenlerden ibaretmiş. Yukarı çıkan dik merdivenler dar ve yüksekmiş, bir de daha geniş ve alçak yapılı merdivenler varmış ki bunlar da döne döne yerin dibine kadar iniyorlarmış. Sağ taraftan yukarı doğru çıkan merdivenin sonunda yoğun sisler ve bulutlar varmış, adam orayı çok merak etmiş, çıkmış çıkmış çıkmış… 576. basamağa geldiğinde çok yorulmuş çok susamış artık, ardına  bakmış ki sisler yüzünden hiçbir şey göremediğini fark etmiş, artık o da bulutların içindeymiş. Elini cebine daldırmış, kelimeyi bulamamış. Çok korkmuş. Hemen öteki cebine de bakmış, kelime yokmuş. Daha bir cümlede bile kullanamadım diye panikle tüm iç ceplerine bakmış. Bulamadıkça derin bir üzüntü ve korkuya kapılıyormuş. En sonunda soyunmaya başlamış. Üzerindekileri çıkardıkça vücudu sıcaklıyormuş. Her şeyini çıkarıp bir tek donuyla kaldığında terden ölüyormuş, her yer çok sıcakmış ama kelime hala ortalarda yokmuş. Elini donunun içine bir sokmuş ki ne görsün, kelime oracıkta iki bacağının arasına sıkışmış duruyormuş. O da titriyormuş. Adam kelimeyi eline aldığında kelimenin ağladığını görmüş, “ağlama” demiş sadece. Neden ağladığını sormamış adam çünkü onu öyle görünce birden aynı yürek sızısını hissetmiş o da. Bu yürek sızısını çook geçmişlerden hatırlıyormuş ama hangi acıdan sızladığını bir türlü hatırlayamıyormuş. Kelimeye bakmış, “Bu yürek sancısı…” demiş, “nerden geliyor böyle?” Kelime gözyaşlarını silmiş; “Hatırlatırım ama bir şartla” demiş, adam bir şey diyememiş kelime devam etmiş; “Beni azad edeceksin” demiş. Adam şaşırıp kalmış. “Ama nasıl olur, daha hiçbir cümlede kullanmadım seni” deyivermiş, kelime de “Kullanma lütfen, ben sizin cümlelerinize ait değilim, ben sadece bulutlarda yaşar, bulutlarda mutlu olurum” demiş, “Bugün yoğun sis yüzünden yolumu kaybettim dünyaya düştüm ama ne şanslıyım ki senin gibi iyi birine denk geldim, beni evime çok yaklaştırdın”. Adam “Ben senin evini bile bilmiyorum, seni düzgün bir cümlede kullanmak için en yükseğe çıkıyorum, en yüksektekine soracağım” demiş. Kelime “Büyük hata ediyorsun, doğruyu her zaman yerin dibindekiler bilir. Çünkü yüksektekiler yükseğe çıkarken o kadar çok yanlış yapar ve yalan söyler ki zamanla bu yanlış ve yalanlarla bütünleşirler, doğruları unuturlar”, “O zaman yerin dibine dönüyoruz” diye karar vermiş adam. Ama kelimenin gözleri yine dolu dolu olmuş. Adam elini kalbine götürmüş, çok acıyormuş. Kelimeye bakmış uzun uzun “Peki” demiş, “Kabul ediyorum, sen kazandın. Bu hüznün kaynağını söyle seni evine götürüp bırakacağım.” Kelime keyiflenmiş, bir an mutlu olmuş sonra adama acır gözle bakıp; “Bunu…bu hissi…” deyip nefes almış, “Anneni ilk defa utandırdığında hissettin.” Adam çok sinirlenmiş; “Ben annemi hiçbir zaman utandırmadım.” “Biliyorum, annen çok kıymetli bir kadın, kıyamazdın ona ama bir kere utandırdın işte, çocuktun daha üzülme. Çocukların hataları can yakmaz aslında ama annen o gece utanmıştı nasıl olduysa”. Adam gözlerini bir bulut kaplamış, annesini çok özlediğini fark etmiş; “Annem o gece ağladı değil mi?” diye sormuş, kelime de “Hayır” demiş, “Üzülme, ağlamadı. Sadece utandı ama sonra o da unuttu, senin gibi” demiş. Adam kelimeye teşekkür etmiş, “Evinin yolunu kendin bulamaz mısın? Ben daha fazla devam edemeyeceğim” demiş. Kelime kabul etmiş; “Çok teşekkür ederim, buraya kadar gelmen büyük incelikti. Bundan sonrasını kendim gidebilirim” demiş ve birden kocaman kanatlarını açmış, derin bir nefes alıp sıçramış ve sislerin ortasına doğru uçup gitmiş.

Adam yalnız kalmış, oysa annesi yanında olsun ne kadar istermiş. Ama o artık koca adammış, “Anne” diye ağlayamıyormuş. Pişman olmuş kelimeyi saldığına, ne güzel şimdi o utanç anısını hatırlamamış olurmuş hem de kelimeyi alıp her cümlesinin içinde kullanırmış. Boynunu eğmiş, gözünden bir damla yaş yuvarlanmaya başlamış, yuvarlanıp yuvarlanıp kanatlarını gere gere uçan kelimenin başına düşmüş. Kelime; “Yağmur başlıyor, eve çabuk gitmem gerek” diye düşünmüş. O sırada dünyanın yarısında gece olmuş.

1 ocak 2010